We hebben geluid!

Ingvar Elias bestelde voor zijn kleinkidneren een passieve schuifradio en stuurde me dit verslag.

Locatie: Brussel. Dochter met haar gezin van 4 kinderen, oudste 10 jaar, dan meisje van 8 (gelooft nog wel!) en 2 kleintjes van 6 en 4 jaar.
Sint Nicolaas komt op bezoek, er wordt gezongen (Piet komt niet opdagen, is zogenaamd buiten nog bezig).
De kinderen (maar ook de ouderen!) krijgen hun pakjes en dan krijgt de oudste eerst een Lego-bouwpakket en even later “mijn” cadeau. Ik had er een groot roze oor bij gemaakt van ca 30 x 15 x 5 cm van gips met kippengaas. Het was eigenlijk de bedoeling de radio daarin te verwerken maar dat vond ik te link i.v.m. beschadigen.
In het gedicht had ik wel geschreven dat zijn opa zou helpen bij het bouwen ervan.

En dat gebeurde dan ook de volgende dag aan de keukentafel. Alles moest opzij en wij (2 oudste kinderen en ik) aan de slag.
Ik vond wel die zwarte staaf wat vreemd want herkende het niet van vroeger. Toen had ik een kristalletje waartegen je met een ijzeren pinnetje moest draaien om een zender op te zoeken.
Toen we met het bouwsel klaar waren besloot ik ermee naar boven te gaan en stuurde de beide kinderen de tuin in om de antennedraad te spannen. Ik verbond de draad met het doosje en gooide de rest van de draad naar beneden.
De kinderen liepen met het uiteinde naar achteren door wat stukjes struikgewas tot ik ze niet meer zag.

De jongen was hoog in de boom geklommen en het meisje van pure opwinding was gestruikeld en had zich op de rug bezeerd.
We riepen wat naar elkaar maar onverstaanbaar.
Ik hoorde maar steeds niets door het microfoontje tot ik mij bedacht dat de aarde-draad nog moest worden aangesloten op de verwarming.
En ja opeens hoorde je stemmen! Ik kreeg een euforisch gevoel en rende als oude opa met 7 sprongen naar beneden de tuin in en kon alleen maar roepen:”we hebben geluid!”  “we hebben geluid!”
Dat was een enorme sensatie. Voor mij nog steeds onbegrijpelijk terwijl ik wel iedere dag de TV aanzet maar dit was echt het einde.
“Het geluid” was een opgewonde Franstalige kakelhaan die verslag deed van een locale sportwedstrijd. Normaal gesproken voldoende reden om die stem meteen de nek om te draaien maar nu werd deze verwelkomd als een Godsgeschenk!
Nog nooit zo lang naar zo’n uitzending geluisterd.
Toen we eenmaal door hadden dat dit het was kwam meteen de vraag naar voren of ik ook een radio wilde bouwen met verschillende zenders! Ik heb die boot vooralsnog maar even afgehouden want dit succes is denk ik niet meer te overtreffen.